مقدمه:ایمنی بیماران نگرانی عمده مراکز مراقبت سلامتی می باشد و امروزه بیمارستان ها جهت کسب تاییدیه و اعتبار باید ایمنی بیماران را تضمین نمایند.از میان موارد مربوط به ایمنی بیماران، میزان خطای دارویی به عنوان شاخص عمده کیفیت مراقبت سلامتی محسوب می شود.با توجه به این که زوایای مختلف این پدیده به طور واضح شناخته شده نیست و پرستاران منبع اصلی دانش در این زمینه هستند، برآن شدیم به مطالعه ی تجارب پرستارانی که با خطای دارویی مواجه شده اند،بپردازدیم تا جنبه های مربوط به این پدیده آشکار شود، چرا که با شناسایی صحیح این پدیده می توان آن را مدیریت کرد.روش ها: پژوهش حاضر از نوع کیفی و به روش پدیدارشناسی انجام شده است.مشارکت کنندگان در پژوهش، پرستاران دارای تجربه خطای دارویی شاغل در مراکز درمانی شهر اصفهان بودند. نمونه گیری به صورت مبتنی بر هدف آغاز و تا اشباع داده ها ادامه یافت. در نهایت، تعداد شرکت کنندگان در پژوهش به 10 نفر رسید.جمع آوری داده ها با استفاده از مصاحبه عمیق بدون ساختار و تجزیه و تحلیل داده ها به روش Colaizzi انجام گردید.یافته ها: شش مضمون اصلی که بیان گر تجارب پرستاران از خطای دارویی می باشد،استخراج شد که عبارت از «بستر مهیا کننده خطا، گستره خطا، اغماض، پیامد خطا، کتمان خطا و گزارش دهی خطا» بود.نتیجه گیری: پرستاران زمانی اشتباه خود را گزارش می کنند که احساس امنیت کرده و گزارش اشتباه آنان نتایج زیان آوری برای آن ها به دنبال نداشته باشد. جا دارد مدیران مراکز، خط مشی گزارش دهی خطا را مورد بازنگری قرار دهند و فرهنگ سیستم گزارش دهی غیر تنبیهی را سازمان دهی نمایند تا پرستاران نسبت به گزارش دهی خطا تشویق شوند ومدیران بر اساس رویکرد مبتنی بر سیستم با خطا برخورد نمایند.